Rasbeschrijving Abessijn

De abessijn is een elegante verschijning, lenig en gespierd van een gemiddelde afmeting,
met een unieke ticking-vacht. Ticking wil zeggen dat ieder afzonderlijke haar twee of drie kleur ringetjes
heeft. De vacht is kort, stevig en gladaanliggend.
De meest voorkomende kleuren zijn wildkleur en sorrel, maar er zijn ook blauwe, fawn,chocolate,
lilac en zilver abessijnen.
Het kopje heeft zachte, gracieuze contouren. Een gematigde driehoeksvorm, een zachte ronding van
de neus naar het voorhoofd en een stevige kin. De oren zijn groot, wijd uit elkaar geplaatst en breed
aan de basis. Ze zijn afgerond en voorzien van een 'wildvlek' en wordt graag gezien met oorpluimen.
De ogen zijn stralend, groot en amandelvormig met een diepe geel- groene of hazelnootkleur. Ze zijn
duidelijk omrand met een donker potloodstreepje'.
Door de aftekeningen op het kopje krijgt de kat de typische 'abylook'.
De benen zijn lang en slank, in verhouding passend bij het lichaam.

Karakter
Een goede Abessijn is zeer aanhankelijk, zelfbewust, opgewekt, temperamentvol, weet
wat hij of zij wil zonder een dwingeland te zijn én is actief, vrolijk en ondernemend tot op hoge leeftijd.
Het meest gewaardeerde raskenmerk is hun vermogen tot interactie met de mens. Als ze in hun jeugd een liefdevolle verzorging hebben gehad en voldoende ervaringen konden opdoen (de eerste zeven weken zijn van groot belang), ontwikkelen zij zich tot uiterst mensgerichte dieren die alle levende wezens zonder aarzelen hun vertrouwen schenken.
Een beetje vertegenwoordiger van dit ras wil graag overal bij zijn, is nieuwsgierig en intelligent.
De Abessijn is zoals hierboven al gezegd een echte 'mensen-kat' ze kunnen er dan ook niet tegen om tijden alleen te zitten, ze kwijnen dan gewoon weg. Als Abessijn personeel heb je een vriend voor het leven, die niet te beroerd is een pootje mee te helpen in de huishouding, ze zijn graag overal bij aanwezig en bemoeien zich graag met wat je aan het doen bent.

Hoe er geknuffeld gaat worden en in hoeverre er op schoot wordt gezeten, hangt enerzijds van hun achtergrond af en anderzijds wordt dat door familietrekjes bepaald. Wat de ene eigenaar als opdringerig ervaart, vindt de ander schattig: op schoot willen als
de krant gelezen moet worden, 's nachts in je armen willen slapen, je 's morgens
'wakker kussen'.

Rasstandaard Abessijn

Algemeen: de Abessijn is een harmonieus gebouwde kat van gemiddelde grootte. Het middelslanke lichaam is soepel en gespierd en heeft een glad aanliggende vacht met een duidelijke ticking. Een kat behoort niet hooggewaardeerd te worden omdat hij in
een opzicht uitblinkt.

Kop: alle lijnen van de kop zijn afgerond, vooral het
voorhoofd. Doordat de schedel breed bij de oren is en het snuitje afgerond,
heeft de kop een gematigde wigvorm. De kaaklijn vertoont een lichte

onderbreking. Bij volwassen katers zijn katerwangen toegestaan. Belangrijk in
het profiel is de lichte welving bij de neusbrug; een dopje op de neus is
ongewenst. Volle en stevige kin. Elegant gebogen nek.

Oren: de grote oren zijn wijd uit elkaar geplaatst en
zetten de lijnen van de wig voort, zij wijzen iets naar voren. De oren hebben een diepe schelp, met een goed behaarde binnenrand. Oorpluimpjes gewenst.

Ogen: grote, vrij amandelvormige ogen, wijd uit elkaar en schuin geplaatst.

Oogkleur: heldere diepe tint amber, hazelnoot of groen.

Lichaam: middelgroot, vrij slank, maar goed gespierd
soepel lichaam met een horizontale ruglijn.

Poten en Voeten: slanke, elegante poten in goede
verhouding tot het lichaam, kleine, ovale voeten.

Staart: vrij lang, breed aan de basis en geleidelijk
smaller toelopend. De punt van de staart reikt, wanneer de staart langs het
lichaam gehouden wordt, tot vlak achter de schouders.

Vachtstructuur: korte glad aanliggende vacht, fijn van structuur maar niet zacht.

Aftekening: duidelijke ticking met tenminste 4 kleurbandjes (= dubbele ticking). De haarwortels zijn in de grondkleur en de haarpunten in de genetische kleur.

Gepigmenteerde lijnen in de genetische kleur van de binnenste ooghoek naar de

bovenkant van de kop en ook van de buitenste ooghoek naar de rand van de oren. Het haar rondom de ogen is licht gekleurd en de ooglidranden hebben de genetische kleur. De oren zijn donkerder bij de oorpunten en bij voorkeur lichter in het midden (duimafdruk). Kin, lippen en neusvleugels in de grondkleur of creme, wit is ongewenst; overige witte aftekeningen, zoals b.v. een medaillon, niet toegestaan. Er loopt bij voorkeur een lijn in de genetische kleur van de achterzijde van de kop, over de ruggengraat en de staart waar hij overgaat in een effen punt van dezelfde kleur (aalstreep). Deze zelfde kleur loopt vanaf de tenen tot de hiel (laarsjes). Geen zware gesloten halsband, strepen of andere aftekeningen toegestaan, alleen een
vage gebroken halsband of vage streepjes op de poten toegestaan.

Niet Toegestaan:

1. Wit doorlopend tot over de keel.
2. Gesloten halsband.
3. Afwezigheid tabby tekening op de kop en rond de ogen
bij volwassen katten.
4. Ontbreken van donkere staartpunt.
5. Ringen op de staart.
6. Teveel taankleur bij zilvers.

7. Onduidelijke of niet correcte ticking.
8. Minder dan 4 kleurbandjes (of dubbele ticking) bij
volwassen katten.
9. Zwakke kin.

10. Recht profiel of stop in profiel.

11. Zweepstaart.
12. Twee of meer van onderstaande fouten.
13. Onvoldoende zilver bij zilvers.

Fout:

1. Pinch (geknepen snuit) of ontbreken van lichte welving
in de kaaklijn.

2. Lichte of modderige oogkleur.
3. Ogen niet schuin geplaatst.

4. Zware open halsband.
5. Afwezigheid van aalstreep.
6. Afwezigheid van laarsjes op de achterpoten.

7. Duidelijke strepen op de achterpoten.
8. Grauwe haarbasis op groot deel van de kat.

9. Pluizige, zachte, te lange of te ruige vacht.

10. Taankleur bij volwassen zilveren katten

Geschiedenis

Paleontologisch onderzoek van skeletten en fossielen heeft uitgewezen dat de eerste katachtigen ongeveer dertien miljoen jaar geleden op aarde verschenen.
Drie miljoen jaar later kwamen uit deze soort de zogeheten 'grote katten' voort, namelijk de leeuw, de tijger en het luipaard. Toch zou het nog geruime tijd duren voordat de eerste tamme kat haar intrede deed.

De oudste aanwijzingen voor het bestaan van tamme katten zijn gevonden bij de Egyptenaren. Eén en ander wijst erop dat in het Egypte van twee millenia voor Christus een kat voorkwam die dicht bij de mens leefde, en dus fungeerde als huiskat. Zo werden in een graftombe die dateert van 1900 voor Christus, de beenderen van zeventien katten teruggevonden, met daarnaast een stel melkschaaltjes.
Het grootste aantal bewijzen voor de aanwezigheid van een kat als 'huisdier' in het toenmalige Egypte, dateren echter uit de perioden vanaf 1600 voor Christus. Veel grafschilderingen uit die periode geven katten weer die zich onder de stoel van de eigenaar bevinden.
De kat vervulde in de Egyptische cultuur een drietal functies.
Ten eerste was ze om verschillende redenen erg nuttig, bovendien had ze een belangrijke
symbolische betekenis en tenslotte vervulde ze ook een sociale functie.
Volgens een bepaalde hypothese werden de eerste tamme katten niet doelbewust door
de mens gekweekt.
Veeleer zou de kat zich zelf 'opgewerkt' hebben van indringer tot huisdier, en wel door zich
nuttig te maken. Dit was voornamelijk door het verdelgen van muizen en andere
knaagdieren die regelmatig de enorme Egyptische voorraadschuren plunderden.
Bovendien kon de kat ook de typische Egyptische irrigatiedammen, die gebouwd
werden om landbouwgronden vruchtbaar te maken, behoeden voor ondergraving
door ratten.
Voor de Egyptenaren was de kat een geschenk van de goden, een heilig dier dus.
Op het doden van een kat rustte bijgevolg een zwaar taboe, dat niemand ongestraft doorbrak : op het doden van een kat stond immers de doodstraf.
De plechtigheid waarmee de begrafenis van katten gepaard ging, verduidelijkt de symbolische functie die de kat in de Egyptische cultuur vervulde. Net zoals de mens werden katten na hun dood gebalsemd en in linnen gerold, waarna het lichaam in een mummiekistje werd geplaatst.
Aangezien het geloof in een leven na de dood ook voor de kat van toepassing was, werd haar voedsel meegegeven onder de vorm van gemummificeerde muizen. Soms werden katten zelfs bijgezet in het familiegraf van de eigenaars.
De veelvuldige aanwezigheid van de kat als thema in de toenmalige kunst is een andere aanwijzing voor haar symbolisch belang. Geschilderd op papyrus en gips, gebeeldhouwd in steen en hout, en gegoten in goud en brons, komt de Egyptische kat voor in musea over de ganse wereld.
Tenslotte vervulden katten in het oude Egypte ook een sociale functie. Wie wou doorgaan voor rijk of vooraanstaand, beroemde zich op het bezit van meerdere, liefst gevlekte katten. Die werden niet enkel vertroeteld en gekoesterd, maar ook streng bewaakt. Dit laatste zou de emigratie van de Egyptische kat naar Europa gedurende lange tijd verhinderd hebben, zodat de tamme huiskat in Europa verschijnt met verschillende eeuwen vertraging.

Abessijnen komen van oorsprong uit de woestijn van Ethiopië, in die tijd Abessinië geheten.
De Egyptenaren, in de tijd van farao’s en piramidebouwers, vereerden boven alles de zon (de god Aton)Hij was de hoogste van alle goden, de vader van de farao, de schepper der dieren en beschermer van de oogst. De zonnegodin werd afgebeeld als een kat, die als twee druppels water lijkt op de tegenwoordige Abessijn.
Volgens velen was de Abessijn al in de tijd van de Egyptenaren aan het hof van de farao's te vinden. De gelijkenis in uiterlijk en lichaamsbouw tussen de hedendaagse Abessijn en gemummificeerde katten die bij opgravingen in Egypte aan het licht zijn gekomen, is dan ook treffend. Onomstotelijke bewijzen kunnen geschiedschrijvers ons niet geven.
Wie Egypte kenner is, weet dat de scarabee (mestkever) het symbool was van de vruchtbaarheid. Het is daarom niet verwonderlijk dat de Abessijn, die op hun kop het teken van een scarabee weergeven, in het vroegere Egypte vereerd werden. Ook het karakter van de Abessijn, liefhebben en zonaanbidden, gaven daar aanleiding toe.
Wetenschappelijk onderzoek heeft de afkomst van de Abessijn niet onomstotelijk kunnen vaststellen. De gelijkenis in uiterlijk en lichaamsbouw tussen de hedendaagse Abessijn en gemummificeerde katten die bij opgravingen in Gizeh aan het licht zijn gekomen is dan ook treffend. Ook vele afbeeldingen en beelden, zoals Bastet, vertonen veel overeenkomsten met de Abessijn zoals wij die nu kennen.
Wat in elk geval vaststaat, is dat de allereerste Abessijnse kat in 1868 door veldmaarschalk Sir Robert Napier uit Ethiopië (Abessinië) mee naar Groot-Brittannië werd meegenomen. Deze kat, Zula genaamd, vertoonde de typische ticking in de vacht, maar verder leek de kat in de verste verte niet op een Abessijn. Volgens de Engelsen is Zula de stamouder van alle huidige Abessijnen en door zorgvuldige kruisingen met nauw geselecteerde inheemse Engelse katten geworden tot de huidige Abessijn.In 1882 wordt het Abessijnse Ras officieel erkend in Engeland.